Tajna historija srpskih vladara: OBRENOVIĆI – VLADARI SKLONI APSOLUTIZMU I INCESTU

Obrenovići su bili svi odreda apsolutisti. Demokratija je bila vjerovatno riječ koju su najviše prezirali. Bili su vješte diplomate i uglavnom prozapadne orijentacije. Bračni život obilježili su im mnogi burni i nesretni događaji, a i s potomstvom nisu imali sreće. Bili su skloni izopačenim i incestnim ljubavnim vezama i najomiljenije ljubavnice bile su im sestre, sestrične i tetke. Bludni i nemoralni život bio im je vjerni životni pratilac

Piše: Esad RAHIĆ

Novovjekovna srpska država imala je dvije dinastije: Obrenoviće i Karađorđeviće. Izdanci obiju dinastija, osim državničkih vrlina, imali su i ljudske mane koje su obično od historičara stavljane u drugi plan ili prikrivane jer bi njihovo isticanje potamnilo pozitivnu predstavu o njima.

Karađorđevići su, kao i njihov rodonačelnik Karađorđe, bili skloni psihopatskim ispadima nekontroliranog bijesa, popraćenog surovošću i nasiljem kojem bi ponekad bili izloženi ne samo njihovi najbliži saradnici već i članovi njihove najuže porodice. Karađorđe je pobio mnoge istaknute vođe Prvog srpskog ustanka, ali njegove žrtve bili su i rođeni otac Petar 1786. godine i brat Marinko 1806. godine.

Ono srpskih vojvoda što je preteklo iza Karađorđa najvećim dijelom likvidirao je njegov kum i njegov ubica Miloš Obrenović.

Rezultat je na kraju bio stravičan. Osmanlije su smaknule neuoporedivo manje istaknutih srpskih starješina u odnosu na Karađorđa i Miloša. Takozvana “sječa kneževa” po broju žrtava bila je značajno prevaziđena kontinuiranim egzekucijama koje su sprovodila dvojica srpskih voždova.

Ono što ih je spajalo bila je nezaježljiva i neutoljiva želja za vlašću i težnja da likvidiraju protivničku i konkurentsku dinastiju.

Lanac ubistava započeo je Karađorđe naredivši da se otruje Milošev polubrat vojvoda Milan Obrenović 1810. godine za vrijeme boravka u Bukureštu, u svojstvu člana ustaničke deputacije. “Trovanje vojvode Milana naredio je Karađorđe, a izvršio Lazar Vojnović”, saopćava Vuk Stefanović Karadžić u djelu Istorijski spisi.

Krvoločnu utakmicu nastavlja Miloš Obrenović ubivši kuma i vožda Karađorđa 1817. godine, a seriju zločina zatvorio je Karađorđev unuk Petar I Karađorđević u saradnji s grupom oficira zavjerenika koje je predvodio Dragutin Dimitrijević Apis, grozomornim ubistvom kralja Aleksandra I Obrenovića i kraljice Drage 29. maja 1903. godine. Nakon dužeg vremena, srpska javnost saznala je da pripadnici ove porodice nisu u potpunosti uništeni jer su još uvijek živi potomci Miloševog i Jevremovog polubrata Jakova.

Obrenovići su bili vičniji diplomatiji, a Karađorđevići ratovanju.

Obrenovići su, osim neiscrpne ljubavi prema vlasti i bogaćenju, nosili genetsku sklonost ka jednom od najvećih grijehova koje može počiniti čovjek: neukrotivi poriv prema incestu ili rodoskvrnuću.

PORODIČNA TRVENJA DINASTIJE OBRENOVIĆA

Rodonačelnik dinastije Miloš Obrenović, inače poznat kao veliki ljubitelj žena, doduše nije imao incestne ispade, ali u kneževini Srbiji svi su znali da je najveći i nedostižni srpski bludnik. Osim osmero zakonite djece s kneginjom Ljubicom (4 kćerke i 4 sina), imao je najmanje osmero vanbračne djece.

On bi svoje ljubavnice, nakon što bi shvatio da nose njegovo dijete, udavao uz miraz za svoje činovnike i oficire, uz njihova unapređenja. Kneginja Ljubica strahovito je patila zbog ponašanja njenog nevjernog muža, a jednom je prilikom potegla i kuburu i ubila jednu od Miloševih miljenica, lijepu Petriju. Miloša i Ljubicu nadživjelo je samo dvoje djece: kćerka Petrija i sin Mihailo, a Jelisaveta majku. Mada su ulagali napore u vaspitanje djece, nijedno njihovo dijete nije imalo jače zvanično obrazovanje. Kneginja Ljubica umrla je 1843. godine u progonstvu u Novom Sadu. Nije doživjela da oženi nijednog sina, ali je dočekala da uda kćerke Petriju i Jelisavetu.